Oprapen
Wat het was? Maakt het uit?
Mijn eer, een vriend, mijn masker
van verstandig man, een horloge,
mijn schaduw? Als het nog maar
heel is, niet tot stilstand gekomen, gebro-
ken, versplinterd. Het heeft geen zin
excuus te maken aan je bezittingen.
Niemand ziet hoe ik probeer
te herstellen wat verkeerd ging,
een stommiteit. Niemand weet
hoe ik weer overeind zal komen,
de steek in mijn rug als de tik van
schrikdraad, me verbijt,
voortga

Buiging
Het geheim van bloemen ligt niet besloten
binnen het licht dat in haar gevouwen bloemblad
gevat is,
voor haar verlangen naar eeuwigheid schaamt zij
zich niet.
Het is hoe een kudde koeien een vluchtende ree
beschermt tegen kwijlende kaken:
door ze uit te sluiten.
Zo verbergt een bos bloemen de stilte voor de tijd:
voor zolang het duurt.

Rimpeling
Kijk maar naar me. Je ziet me glinsteren
in het licht, kijkt door me heen
Ik spoel tussen je vingers door,
kan niet zijn wat je ziet
Je weet dat ik ergens, anders, ontsprong,
dat ik elders, volgroeid uitmond,
dat ik alleen maar tussen twee momenten in
besta. Als je me vertrouwt, zal ik je dragen
Als je me bevecht, ontglip je jezelf
Ik kolk zo kalm dat je vergeet
hoe koel ik ben
Ik geef het toe, ik ken mezelf ook niet,
maar waar, waar baseer jij je oordeel op,
jij die het geheel niet overziet?

Framing
De wereld is mooi en lelijk in dezelfde beweging.
Soms wens je dat je ergens bij was, soms dat je
een andere zet had gedaan op het schaakbord
van je tijd.
De besluiteloosheid van de koning, de vergissingen
van het paard, de ijzigheid van de koningin,
hoe stilte galmt in een gewelf: het is ons allemaal
teveel.
We moeten ons verlies leren nemen, leren gamen,
hapjes nemen van alles wat we vergaten te zien

You may also like

Back to Top